Pater Pio deelde in de brieven aan zijn geestelijke leider enkele van zijn ervaringen mee.

In zijn brief van 7 april 1913 aan pater Agostino schreef hij: “Vrijdagmorgen was ik nog in bed toen Jezus aan mij verscheen. Hij was erg toegetakeld en verminkt. Hij toonde me een grote menigte reguliere en seculiere priesters waaronder verschillende kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders waarvan er een aan het celebreren was, een andere zijn priestergewaden aantrok en weer een andere zijn priestergewaden uitdeed. Het zien van de kommervolle Jezus deed me veel pijn. Daarom wilde ik Hem vragen waarom Hij zoveel leed. Hij gaf geen antwoord. Echter, zijn blik leidde me naar de priesters en kort daarna, bijna met afschuw vervuld en alsof Hij vermoeid was van het kijken, wendde Hij zijn blik ervan af en wanneer Hij hem naar mij richtte zag ik twee tranen van zijn wangen rollen. Hij verwijderde zich van deze bende…

Hun grote liefde voor Jezus en Maria

Maria heeft van deze onschuldige en eenvoudige kleinen, die zich door de liefde jegens Haar Onbevlekt Hart volkomen aan Haar hadden overgeleverd, meesterwerken in de orde der genade gemaakt. En wat een gans bijzondere bekoorlijkheid geeft aan deze zielen, is dat zij als het ware onbewust de toppen van de heiligheid bestijgen. In de ziel van deze kleinen heerste Maria als in Haar koninkrijk. Zij deelde hun op de eerste plaats mee Haar liefde tot God. Deze kinderen beminden God met en door het Hart van Maria. Vandaar die wondere tedere en tevens offersterke liefde welke hen bezielde.

“Ik was blij“, zei Francisco, “den Engel te zien en nog blijer O.L.Vrouw te aanschouwen. Maar wat mij het gelukkigste heeft gemaakt, was God te zien in het grote licht dat de Dame ons in het hart heeft gestort. Ik houd zoveel…