De Kerk richt onze gedachten op de Hemel, door ons te doen bidden voor de overleden gelovigen. De Hemel is dan ook het ultieme voorwerp van de christelijke hoop en het verheven doel van ons aardse bestaan.

De Hemel, dat is God: God die aanschouwd wordt in de glans van zijn heerlijkheid, die gekend wordt, zoals Hij Zichzelf kent, rechtstreeks, van aangezicht tot aangezicht. Dat is God, die bemind wordt met zoveel liefde, dat wij niet meer anders kunnen, dan Hem beminnen. God deelt immers Zijn eigen geluk voor altijd met ons en wij leven in de zekerheid dat wij dit nooit zullen verliezen.

Daar zal de beroemde uitspraak van St. Augustinus werkelijkheid worden: “We zullen Hem zien, we zullen Hem loven, we zullen Hem beminnen.”

Met de heiligmakende genade en de Drievuldigheid die in ons woont, bezitten wij reeds de Hemel. Momenteel kunnen wij er slechts van genieten door…

Ons menselijk leven is een opstijgen naar het goddelijke leven, dat kost ons veel moeite en pijn, lijden en smart. Ons geloof is immers een kruisgeloof! Toch heeft Jezus ons tal van hulpmiddelen gegeven om dit opstijgen aan te kunnen. Zo vinden wij steun in de heilige Sacramenten van de Kerk en in het gebed, maar ook leren we veel vanuit de heilige Schrift of Bijbel. Een van deze verhalen uit de Bijbel is het Evangelieverhaal van de gedaanteverandering van de Heer zoals we deze kunnen lezen in het Matteüsevangelie (hfdst. 17, 1-13).

De drie leerlingen die met Jezus meegaan

Jezus neemt alleen Petrus, Jacobus en Johannes mee de berg op. Net zoals bij enkele andere speciale wonderen, zoals de opwekking van het dochtertje van Jaïrus, gaan alleen deze drie uitverkoren leerlingen met Jezus mee. De anderen gaan niet met Jezus mee. Jezus vormt deze drie leerlingen op een speciale…